هر انسانی در طول زندگیش بارها زیستن در تاریک‌ترین روزها رو تجربه می‌کنه؛ زمانی که احساس میکنه هیچ دلیلی برای ادامه نداره و همه‌ی درها به روش بسته است و هیچ روزنه‌ای برای ورود روشنی به جهانش نیست؛ درست مثل سربازی که تنها در سنگری نه‌چندان امن زیر آتش بی‌امان دشمن گیر افتاده و هر لحظه انتظار مرگ رو می‌کشه؛ اما بیشتر اوقات اون روزنه پیدا میشه، درست مثل نیروی کمکی که از راه میرسه و جان سرباز رو نجات میده