مهمون شب تولدم شمعدانی قرمز گوشه حیاط بود.
با هم نشستیم کتاب و شعر خوندیم.
کلی حرف از درد و دل های کهنه و خاطرات دور.

فالی از حافظ گرفتیم که این جوری اومد:

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس    زهر هجری چشیده‌ام که مپرس
گشته‌ام در جهان و آخر کار    دلبری برگزیده‌ام که مپرس
آن چنان در هوای خاک درش    می‌رود آب دیده‌ام که مپرس
من به گوش خود از دهانش دوش    سخنانی شنیده‌ام که مپرس
سوی من لب چه می‌گزی که مگوی    لب لعلی گزیده‌ام که مپرس
بی تو در کلبه گدایی خویش    رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس
همچو حافظ غریب در ره عشق    به مقامی رسیده‌ام که مپرس

خوش بود! تعبیرش رو میگم.
با کیک و نسکافه پذیرای مهمونم عزیزم بودم.
در کل شب خوب، آرام و زیبایی بود.

از فردا فصلی دیگر از زندگی من آغاز خواهد شد.

MY BIRTHDAY NIGHT

MY BIRTHDAY NIGHT

MY BIRTHDAY NIGHT

خانه ام جایی‌ست که /تو هر روز پای پنجره / به من خیره می‌شوی / ترانه می‌خوانی /  و گیسوانت را برایم می‌گشایی /  خانه‌ام جایی‌ست که هرگز نداشته‌ام

MY HOME

این روزها کودک درونم آن چنان غمگین هست که با ناز تو هم حالش خوب نمی شود.

INNER CHILD